Ümit Yaşar Oğuzcan

Karanlığın Gözleri ( Bir Dost Part 2 )

Öhöhöh Öhö ses ver lan ! Evet, uzunca bir süredir blog’a birşeyler eklemedim hele 1.sini taaa 28 Ekimde yayınladığım, ” Bir Dost Şiirleri “ serisinin ilk şiiri ardından yep yeni bir eser ile karşı karşıyayız.. Yani kimisi için yeni, kimisi için …. her neyse..

Ümit Yaşar Oğuzcan denilen üstadın nadide eserlerinden biri olan “ Karanlığın Gözleri “ başlıkdan da göreceğiniz gibi bir dostum tarafından şahsıma iletildi. İlk okumamın ardında tam beş kere daha okuduğum bu uzun ve anlamlı şiir herkesi çok etkiler.. Okuyun, okuyun aq, her boka zaman ayırıyosunuz buna da 5-10 dk ayırın, yorum yapın..

İleride yine bir şiirle gelebilrim bebeğim.. Oku! Oku! Bi değişiklik Yap ve oku LAN ! 

Bu arada kimdir bu dost diyen cüheylalar varsa eğer hala aranızda, öncelikle o paspalları kınar ve o dostun ” Sena “ ( ver gazı… qq ) dostumun olduğunu açıklamayı bir borç bilirim.. Burdan ona selam yolllamak istiyorum.. Her neyse peçetelerinizi hazırlayın efendim.. 

Buyrunuz…

 

Ümit Yaşar Oğuzcan

Karanlığın Gözleri

 

Şimdi yoksun

Seni istediğim gibi düşünebilirim artık

Tutar ellerini öperim uzun uzun

Kimse ayıplayamaz beni

Yokluğunda seni nasıl sevdiğimi anlayamazlar

İşte gözlerin , işte dudakların

Senin olan ne varsa karşımda duruyor

Ayaklarını dilediğim yere götürebiliyorum artık

Sevdiğim şarkıları söyletiyorum dudaklarına

Ve hoyrat ellerimle seni

Her gün biraz daha güzelleştiriyorum

Bütün resimler sana benziyor

Hayret

Bütün aynalarda sen varsın

Nereye gitsem peşimden geliyorsun

Şimdi sigarasın dudaklarımda 

Biraz sonra beyaz bir kağıt

Ve akşam içtiğim bir kadeh içki olacaksın

Kimse yokluğunda bunca sevilmedi

Kimse yokluğunda ilahlaşmadı bu kadar

Saçların böyle daha güzel

Sen daha güzelsin

Gelecek mutlu günlerin ışığında

Herşey daha güzel

Ne var ki ayrılığın adı kötüye çıkmış

Yoksa bin yıl daha yaşamak isterdim

Ve seni bin yıl daha

Ayrılıklar içinde sevmek isterdim

Ama biliyosun nihayet bende insanım

Umutsuzluğa düştüğüm anlar oluyor

Hiç gelmiceksin sanıyorum

O zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime

Katran gibi bir yalnızlıktır sarıyor içimi

Yalnızlığımdan utanıyorum

Beni sevmesen ölürdüm

Beni sevmesen bir çakıltaşıydım şimdi

Beni sevmesen bir duvar gibi sağırdım 

Kördüm bir ot kadar

Ölümden acıydım , ölümden beterdim

Beni sevmesen

Dünyayı bütün insanlara zehir ederdim

Beni bunca saracak ne vardı ?

Kanıma girecek

Gözbebeklerime oturacak

Bir senfoni gibi kulaklarımdan eksilmeyecek

Ne vardı ?

Hiç karşıma çıkmasaydın 

Bu kör olası gözler görmeseydi seni

Ne vardı ?

Güzelliğini hiç bilmeseydim

Bir dua gibi bellemeseydim adını

Ne vardı bütün gece 

Gözlerimi tavana dikerek

Seni düşünmeseydim

Belki karşımda değilsin yanılıyorum

Bu gözler senin değil

Aldatıyorlar beni

Karanlığın gözleri olmalı bunlar

Bana böylesine keder veren

Gülmeyi , yaşamayı haram eden

Bir karanlığın gözleri olmalı

Öyleyse sen hiçbir yerde yoksun

Sana hiçbir zaman yaklaşamicam

Yalan bu geçici sevinç , bu nur , bu ışık

Bu karanlığın ortasında yanan alev gözler

Bu bir kadeh içki gibi aydınlık

Ne dedimse inanma 

Seni değil kendimi aldatıyorum

Sen istediğin kadar

Varlığın ta kendisi ol

Ölümsüzlüğün ta kendisi

Ben günden güne yok olmaktayım

Bütün ışıkları kaldırıp attım bir yana

Anlamıyor musun ?

Gökyüzü güneş olsa

Sensiz karanlıktayım ..

Hazar Ali Akgül ‘ CarrioN ‘